9 x ADHD als leerkracht

9 x ADHD als leerkracht

Ik heb de diagnose ADHD nog niet zo lang, maar met terugwerkende kracht zijn er wel veel punten die ik herken als leerkracht. Zoals dat moment dat de directeur ‘s morgens bij de deur nog even naar je toekomt als de leerlingen binnenkomen en vraagt of ze je na schooltijd kan spreken… Chaos in mijn hoofd: WAAROVER DAN?Welke herken jij?

9 x ADHD als leerkracht

1. “Kan ik je na schooltijd spreken?”

Dat moment dat de directeur ‘s morgens bij de deur nog even naar je toekomt als de leerlingen binnenkomen. “Kan ik je na schooltijd spreken?” ALARMBELLEN! Waarover dan? Wat is er aan de hand? En vooral: Wat heb ik nou weer fout gedaan? Alleraardigste directeuren, kunnen jullie alsjeblieft meteen het onderwerp erbij zeggen? Anders ben ik de hele dag in paniek, bevordert het lesgeven ook niet echt zullen we maar zeggen. En nog iets: zeg het alleen als je iets leuks te vertellen hebt in de middag. Dingen die niet goed gaan horen we liever direct en na schooltijd, zodat we naar huis kunnen gaan om het te verwerken. 

2. Haal met niet uit die hyperfocus

Zit ik eindelijk eens aan een groepsplan/toetsanalyse/rapport*… Je weet wel, na lang aarzelen, eromheen draaien en mezelf afleiden met Instagram, is het me eindelijk gelukt om te beginnen, want deadline. Ik slide de hyperfocus in om deze slaapverwekkende taak af te kunnen ronden met wat chocola en focusmuziek op de achtergrond. Dan moet je dus niet als collega mijn klas binnenkomen met een vraag, want dan krijg je mijn noice canceling koptelefoon naar je hoofd. (In gedachten dan, want een collega echt pijn doen, zou ik niet eens durven). 

*Haal door wat niet van toepassing is. 

3. Onrust in de klas is onrust in mijn hoofd 

Het heeft me aardig wat jaar gekost, ik had er blijkbaar een ADHD diagnose voor nodig om het te snappen. Ik voel me onrustig bij onrust. Echt handig wel. Er is onrust in de klas en mijn brein doet liever mee met rondjes rennen en schreeuwen door de klas. Misschien ken je die tekening wel van iemand die op de wc zit en door de deur heen zegt dat ze niet naar school wil. Blijkt haar partner aan de andere kant van de deur te staan en te zeggen: “Maar jij bent de leerkracht!” Nou dat. Ik moet het regelen, maar vind het extreem moeilijk, want al die prikkels maken mij overwhelmed waardoor ik in de freeze stand kom te staan. Ik heb mezelf trucjes aangeleerd om het wel te kunnen handelen en word er nog altijd beter in (dank Anton Horeweg en Kees van Overveld!). Maar makkelijk is het niet. 

4. Eindeloze vergaderingen of studiedagen

Ik doe ontzettend mijn best om stil te blijven zitten, ziet er ook zo gek uit, een leerkracht die wiebelt op haar stoel. En opstaan om te vertrekken durf ik echt niet. Wat zullen ze dan wel van mij denken? Maar als ik niet geboeid ben, val ik in slaap. Letterlijk. Is wel eens gebeurt, ook op de Pabo. (Ik deed de verkorte opleiding en had ‘s avonds les na een dag overprikkeling van de stageplek). Of ik word heel onrustig. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik altijd mijn zegje klaar heb, zo houd ik mezelf geboeid. Maar luisteren na een eindeloze preek van collega of onderwijsadviseur-die-al-lang-niet-meer-in-het-vak-staat? Niet te doen… 

5. Collega-vrienden-clubjes

Ik heb zeker wel bestie-collega’s uit het vak overgehouden, die lijken op me denk ik ;). Maar het lukte me nooit om te blenden in een al bestaand vriendenclubje van collega’s. Zo heb je de party-harders, de borrelaars, de we-spreken-in-het-weekend-af-om-rapporten-te-schrijven-matties, de eindeloze appers en de we-kletsen-altijd-bij-de-deur-gangers. Ik hoorde nooit ergens bij. Ik vind het bijvoorbeeld soms leuk om te feesten of te borrelen, maar vaak heb ik er geen energie voor. Ik ben niet van de eindeloze kletspartijen, niet van de koetjes en kalfjes, ik maak liever mijn werk op tijd af. Ik voel me altijd een beetje akward in groepen, ik ga liever één op één lekker de diepte in met gesprekken. 

6. Imposter syndroom

IK BEN DE BESTE LEERKRACHT VAN HET UNIVERSUM! Althans, ik vind dat ik dat moet zijn. Maar ondertussen voel ik me een imposter. Ja, misschien ben ik best wel aardig in kinderen wat bijbrengen. Maar ergens in mijn brein zit een laatje met angst dat iemand ontdekt dat ik eigenlijk maar wat doe. En dat laatje klapt zo nu en dan met grote vaart open. Gelukkig doe ik aan krachttraining en krijg ik ‘m wel weer dicht. Het is alles of niks hè. Of ik ben de meest geweldige leraar of de meest slechte. Terwijl ik eigenlijk wel weet dat ik er ergens tussenhang. Maar het gevoel hè?! 

7. Waar is die digibordpen?

Overal en altijd mijn spullen kwijt valt bij mij gelukkig wel mee. Met dank aan het grote rode ResearchED keycord waardoor ik mijn sleutel altijd weer kan vinden. En mijn telefoon is heilig, dus die ligt altijd wel ergens in het lokaal. (Al moet ik wel bekennen dat ik dezelfde telefoon in pretparken – want veel andere prikkels – altijd in de wc laat liggen, oeps). Maar die digibordpennen! Altijd kwijt. Of hij zit in één van mijn broekzakken (maar welke?), of hij ligt op een tafel bij een kind, of ik wil het gebruiken als nakijkpen (spoiler-werkt dus niet) of ik stop het tussen de whiteboardstiften in het stiftenbakje dat ik nooit zo geordend heb, maar ik op invalplekken wel vaak zo vind. Ik schrijf netter met een digibordpen op het digibord, maar gelukkig werkt je vinger meestal ook. 

8. Nieuwe plannen

Nieuwe plannen, vernieuwingsdrang? Yes please! Zet mijn creativiteit maar aan het werk. Ik ga lekker op out of the box denken, nieuwe plannen maken, experimenteren en nadenken over hoe het beter kan. Ik heb zelfs altijd al ideeën hoe het beter kan in de school, gaat vanzelf, kan er niks aan doen. Bevraag me erop en ik ga als een speer. 

9. Waardering

Weet je waar ik nog meer van als een speer van ga? Door waardering, als er gezien wordt wat ik goed kan en dit ook benoemd wordt. Negatieve feedback komt zo hard binnen bij me, dat ik erna nog slechter zal presteren. Terwijl positieve bevestiging me laat excelleren. Waardoor ik ook weer beter word in de punten waar ik niet zo goed in ben. Maar werkt dat niet voor iedereen zo? Coaching vanuit positiviteit werkt zoveel beter!

Misschien herken jij ook wel wat punten zonder de diagnose. Welke?