Aan het einde van een schooldag kijk ik uiteraard al het werk na als dat moet. Ik maak de tafels schoon (overblijfsel van de Coronatijd), zorg dat er geveegd is, ruim het bureau op en schrijf een overdracht. Vervolgens ga ik naar huis. Of toch niet?
Dat is wat veel invallers doen, zoals ik heb gehoord, Alles opruimen en zo snel mogelijk de deur achter zich dichttrekken. Op bijna elke school waar ik kom zijn de collega’s verbaasd dat ik na schooltijd vraag of ik ze kan helpen…
Mij helpen? Dat kan ik je toch niet laten doen?
Zoals die kleuterleerkracht die, na een tijdje aandringen van mijn kant dat ik echt nog kan helpen, zachtjes zegt: “Er moet nog geveegd worden, maar dat kan ik jou toch niet laten doen?”
Of die middenbouwleerkracht die grote ogen opzet als ik aangeef dat ik kan helpen nakijken nadat ze verzucht dat ze nog grote stapels Citotoetsen heeft liggen.
Soms mág ik niet eens helpen…
Vaak word ik naar huis gestuurd met de zin: “Maar hier kies je toch bewust voor?” Of: “Nee, we hebben niets, we zijn voorbereid en hebben nu een vergadering.”
Maar de dankbaarheid die getoond wordt nadat ik wel een klusje in handen heb gekregen is enorm.
Hier heb je een onsje waardering
Ik doe het niet voor die waardering. Ik weet uit eigen ervaring hoe druk het is na schooltijd. Toetsen nakijken, vergaderingen, administratie, oudergesprekken, commissies, je bent nooit klaar. En hoe fijn is het dan als iemand een klusje van je overneemt dat een invaller ook kan doen? Nakijken kunnen we allemaal, zeker met een nakijkboekje. Ik doe het om mijn collega’s te ontlasten waar kan.
Natuurlijk vind ik het fijn als ik op een mooie dag op tijd naar huis kan, om een wandeling in het zonnetje te kunnen maken. Maar het hoeft niet.
Maar het liefst ga ik in gesprek
Het mooiste vind ik de gesprekken op het einde van de dag. Dan hoor ik de verhalen over de zaken waar ze tegenaan lopen. Hoe zaken op school geregeld worden. Wat de leuke dingen van het vak zijn, maar ook de moeilijke. Wat er speelt onder collega’s, de actualiteit zoals; de werkdruk, het lerarentekort en de vele zieken in Coronatijd.
Dat is waarom ik het invalwerk nog doe. Natuurlijk omdat ik lesgeven echt leuk vind, maar vooral om te horen wat er speelt, wat er nodig is op de werkvloer. Als ik leerkrachten wil helpen om hun werkdruk te verlagen, moet ik wel weten waarom ze die ervaren en waar ze het meeste tegenaan lopen.
Lees ook de andere blogs over het invallen
Waarom ik invaller werd
Wat tof dat je dat doet!
Ik ben vaak als eerste op school en als een van de laatste weg. Het kan zo fijn zijn als iemand even kan helpen, zodat je allebei op tijd kunt gaan.
Ik vind het ook belangrijk om te helpen, weet zelf hoe druk het is.