“Juf, mogen we het spaarpotje voor de arme kinderen? We mogen er niet zelf aanzitten, dus wil je het even voor ons pakken?” Het is maandagochtend, bij sommige scholen de dag dat er geld ingeleverd kan worden voor een goed doel. “Ja weet je juf, onze meester kreeg dat potje eens van zijn schoonmoeder, zij leeft niet meer, dus hij is er heel zuinig op.”
Ik pak het potje, zet het zo voorzichtig als ik maar kan op het bureau en laat de kinderen er geld in doen. Ik laat het staan voor als er meer kinderen geld bij zich hebben.
Dat had ik beter niet kunnen doen.
Op het moment dat ik een handleiding pak, doe ik dat blijkbaar net iets te ruig, net iets te snel (story of my life), want ik hoor KRAK. Niet het potje, niet het potje, denk ik terwijl ik mijn ogen sluit, ik durf niet te kijken. Maar natuurlijk is het wel het potje! Zie ik als ik mijn ogen weer open. Er is notabene een hoofd van een van de kinderen op de rand afgebroken.
Tien paar grote ogen kijken me angstig aan. De rest heeft het gelukkig nog niet gezien. Daar komt snel verandering in als één van de leerlingen roept: “O nee, juf, niet het potje!” 25 paar groep 8 ogen staren me vervolgens aan. “O nee, stamel ik. Sorry! Dat was echt niet handig van me! Ik ga het lijmen, ik leg een briefje klaar voor de meester, het komt goed!” Na wat in- en uitademen door mezelf én de kinderen kan ik weer lesgeven en zij weer luisteren. Als dit het ergste is wat kan gebeuren in deze groep 8, mag ik mijn handjes dichtknijpen als invaljuf denk ik stiekem.
Na schooltijd vertel ik het verhaal aan de collega van ernaast. “O joh, maak je niet druk! Als hij er echt zo zuinig op is, moet hij het maar niet op school zetten. En nee, we hebben geen secondelijm hier helaas.”
Ik besluit om dan maar de schoollijm te gebruiken en bouw een constructie met boeken om het hoofdje heen, zodat het de tijd krijgt om te drogen. Ik schrijf er een briefje bij met duizendmaal excuses.
Angstvallig houd ik in de dagen erna mijn mail in de gaten, maar ik hoor gelukkig niks…
Lees ook de andere blogs over het invallen: Wil ik dit wel? Lekker in de buurt, de 1e invaldag en waarom ik invaller werd.
