(Door Helga) Een tijdje geleden kreeg ik de vraag “hoe herken je nou een burn-out bij jezelf?”
En weet je wat raar is… een burn-out is vaak moeilijk te herkennen bij jezelf.  We gaan weer even terug in de tijd.

Kun je een burn-out wel herkennen?

Ik heb deze niet herkent bij mezelf. Vaak weet je het zelf niet, mensen uit je omgeving zien de signalen. Maar je verzint elke keer een reden waarom dat zo is. Je wordt een meester in het verzinnen van smoesjes en excuses. Ook ik had er wel een aantal:

  • “Ik ben moe, maar ik heb het ook druk gehad”.
  • “Ik voel me niet zo goed, maar de griep heerst dus logisch dat ik misselijk ben”.
  • “Maar ik mopper toch niet zoveel, ik heb gewoon mijn dag niet”.
  • “Ik word ’s nachts wel een aantal keer wakker, maar ik slaap verder wel goed”.

Zoals je leest komt die ‘maar’ wel heel vaak terug!

Hoe kwam ik erachter dat ik een burn-out had?

Er gebeuren vanzelf dingen waardoor je het je realiseert. Er gaat tijd overheen voor je het in de gaten hebt. Als je het in de gaten hebt, ben je vaak te laat en zit je er middenin. Bij mij vroeg iemand “gaat het wel goed met je?”. Op dat moment zei ik in plaats van altijd maar ‘ja’ een keer ‘nee’. En dat was het keerpunt! Toen gingen de ogen bij me open en kon ik gewoon niet meer. Ik werd geleefd en was iemand die ik niet wilde zijn. Het tempo van het leven kon ik niet meer bijhouden. Het gevoel hebben van overal maar achteraan hobbelen. Totdat ik mezelf helemaal verloor en het helemaal niet meer wist “wat wil ik nou en wie ben ik?”. Ik kwam erachter dat ik wel veel ballen in de lucht hield…totdat er eentje op de grond viel en nog een. Uiteindelijk vielen ze allemaal op de grond. Er was geen ontkomen meer aan. Geen smoesjes meer maar aan de gang met mezelf!

Waardoor heb ik die burn- out gekregen?

Er zijn risicogroepen die eerder een kans hebben om een burn-out te krijgen. En ja, daar hoorde ik ook bij. De perfectionist die ik ben wilde alles en voor iedereen goed doen. Ik ging maar door want opgeven dat kan niet. Dat is stom en was in mijn ogen geen optie. Ik wilde geen schuldgevoel krijgen en dat nare gevoel van falen. Ik heb een enorm doorzettingsvermogen en ging er vol voor. Met veel passie doen waar je hart ligt. In het onderwijs werken hoorde daarbij. Ik beet me erin vast. De doelen die ik wilde halen waren niet reëel en ik legde de lat te hoog voor mezelf. Met als gevolg elke keer een teleurstelling omdat het niet gelukt was. Altijd maar ´ja´ zeggen terwijl ik eigenlijk ´nee´ bedoelde. Ik rende me in het rond om aan de verwachtingen en eisen van een ander te voldoen. Ik dacht niet aan mezelf, dat was niet zo belangrijk. En in al deze dingen schuilt het gevaar…

En dan… als je het weet?

Ik heb meteen een afspraak gemaakt met de huisarts en die heeft me doorverwezen naar een psycholoog. Het was iets wat ik echt niet alleen kon oplossen. Door hulp van de psycholoog is mijn leven veranderd en ben ik een andere weg ingeslagen. Ik ben de dingen in een heel ander perspectief gaan zien en heb een andere kijk op mijn leven gekregen. Bij mij heeft de psycholoog cognitieve gedragstherapie toegepast en dit heeft enorm geholpen. Gedachten kunnen je het vaak zo moeilijk maken! Denk problemen om en zorg ervoor dat gedachten je gaan helpen.

De periode na de burn-out

Ik heb bewuste keuzes gemaakt en leer steeds beter mijn grenzen aangeven. De grootste keuze is geweest om het onderwijs uit te gaan en te beginnen met mijn eigen praktijk. Ik vond werken met kinderen heel belangrijk en dat kan ook op andere manieren. Ik heb geleerd mogelijkheden en kansen te zien. In het begin is het moeilijk om nee te zeggen, maar je wordt er steeds makkelijker in. Wat ik nu doe en onderneem past veel beter bij mij. Niet meer moeten, lage werkdruk en daardoor veel minder stress. Ik heb voor mezelf en mijn gezin gekozen. Genieten van de meest kleine dingen en momenten en plezier hebben in wat ik is het belangrijkste. Waren die keuzes makkelijk? Nee, helemaal niet, maar wel zo nodig. De burn-out heeft me gebracht waar ik nu ben en wil zijn: een heel gelukkig en tevreden mens. Tjee… wat hou ik van mijn gezin! Dank jullie wel voor de steun en liefde in die moeilijke tijd.

Hoe herken je een burn-out bij jezef?

Vaarwel burn-out?

Ik ben er bovenop gekomen, maar hij staat altijd om de hoek te wachten. Nu ga ik echt voor mezelf zorgen, want dan kan ik ook goed voor anderen zorgen. Ik ga mijn grenzen aangeven en dus ook wel eens nee zeggen. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat het op dat moment niet bij me past of ik het gewoon niet kan. Ik ga bij de dingen die ik doe en onderneem mijn best doen, want meer kan ik niet doen. Daarbij vraag ik af en toe om hulp want er zijn gewoonweg dingen die ik niet alleen kan doen of oplossen.

Wat wil ik meegeven?

Nee, het is geen falen! Het is lef tonen, dapperheid en moed.
Denk je dat je een burn- out hebt, neem altijd contact op met de huisarts en praat erover met iemand die je vertrouwt. En weet… het komt allemaal weer goed! Er zal altijd weer iets op je pad komen wat je verder zal brengen. Problemen transformeren in mogelijkheden ‘ja-en’. Blijf dicht bij jezelf want “het mooiste wat je kunt worden is jezelf”.

“Live, love & enjoy life”

 

Foto’s: Shutterstock

BewarenBewaren