Huh, ik ADHD?

Huh, ik ADHD?

Nou, ik heb ‘m hoor mensen, een labeltje, een diagnose. Net 39 geworden en een sticker opgeplakt met ADHD. Jawel, het gecombineerde type. Maar ik? ADHD? Ik kan toch ook heel rustig zijn?

In januari schreef ik dat ik een psycholoog had gezocht, omdat ik me mentaal niet oké voelde omdat ik onder andere afgewezen was na een lang sollicitatieproces. Na wat gesprekken kwam zij met de opmerking: heb je wel eens aan ADHD gedacht? Eeeeeeh, nee. Ik had (net als vele andere) dat klassieke idee in mijn hoofd van het stuiterende jongetje in de klas dat moeilijk tot leren komt. Maar, legde mijn psycholoog uit, ADHD uit zich bij (jonge) meiden en vrouwen heel anders. Ik begon erover te lezen, zoals dit artikel van PsyQ en het boek van Sandra Kooij, bekijk het hier (affiliate link). En begon toch wel erg veel te herkennen. 

De ADHD diagnose

In december was er na Sinterklaas een soort dieptepunt waarbij ik besloot een stilteretraite te doen. Het jaar ervoor had ik hier veel aan gehad, maar nu was het lichtelijk gezegd geen succes. Of mijn gedachten leken op een racewedstrijd of ik viel in slaap tijdens de meditatie. Doodmoe, maar ook superonrustig. Even hiervoor had ik al besloten om naar ADHD Centraal te willen waar een wachtlijst was. Ik heb een week niet gewerkt, wat achteraf gezien best meevalt, verder heb ik de maanden in wachttijd alles wel op een lager pitje gedaan. 

Op goede vrijdag was het dan zover, de diagnosedag. Dit is een intensieve dag vol gesprekken met een verpleegkundig specialist, psycholoog (met mijn moeder erbij), psychiater en een computertest. Op het midden van de dag kwam het (voor mij toch wel verlossende) antwoord: ADHD met als kanttekening (differentiaal diagnostisch) burn-out achtige klachten en/of mogelijke hoogbegaafdheid. In deze maand (mei) start ik met therapie waar ik veel hoop te leren. Daarom koos ik er toch voor om het onderzoek te laten doen. Dan weet ik waar al mijn gekkigheden vandaan komen en kan ik ermee om leren gaan. 

Hoe uit het zich bij mij? 

Ik dacht dus zelf ook: huh, ik ADHD? En hoor dat ook terug van andere mensen. Want ik kan heel rustig zijn, in een hoekje verdwijnen in een boek en de stilte op willen zoeken. Maar als ik wakker word in de ochtend heb ik meteen een liedje in mijn hoofd (zoals nu Europapa) terwijl ik nadenk over wat ik allemaal moet doen die dag terwijl ik me tegelijk zorgen maak over van alles en nog wat. Ik dacht altijd dat dat normaal was, maar misschien is het toch niet normaal om zoveel gedachten tegelijk te hebben?

Ik kan heel goed plannen, ik geef er zelfs cursussen over en schrijf boeken! Maar misschien kan ik het wel zo goed inmiddels, omdat ik het eigenlijk heel erg nodig heb? Als kind en tiener kon ik totaal niet plannen! Mijn tentamens op de Havo kwam ik door met een strakke planning van mijn moeder en veel snoep en energiedrankjes. 

Overigens vond de psychiater het wel bijzonder dat ik wel zoveel afmaak, zoals die boeken, de website, etc. Maar daar tegenover staat dat ik dan wel 100.000 ideeën tegelijk heb en het liefst elke dag, elk uur, elke minuut iets anders wil doen en steeds weer nieuwe business ideeën heb. Hallo hyperactiviteit en impulsiviteit! Ik kan me dus soms heel moeilijk focussen op taken die me niet interesseren. Maar ik heb hyperfocus bij taken die ik geweldig vind, zoals het schrijven van een boek. 

Ik ben een zeef wat verjaardagen betreft, die staan nu dus ook voor altijd al vast in mijn agenda. Kringverjaardagen vind ik ook niet zo prettig, ik ben niet goed in small talk, heb veel liever diepe gesprekken. 

Ik kan heel goed tegen de drukte van een concert of festival, lekker tussen de menigte meezingen met mijn favoriete band. Totdat iedereen tegelijk gaat lopen en ik totaal het overzicht kwijt ben en de overprikkeling toeslaat. Hetzelfde geldt voor sporten, ik vond het helemaal in krachttraining, maar het werd wel wat teveel, dus kwam de overprikkeling om de hoek kijken. 

Als leerkracht en moeder kan ik slecht tegen onrust, gedragsproblemen en drukte van de kinderen. Werken moet stil, voor iedereen fijner. Maar het is wel hard werken voor me, zeker ook vanuit mijn impulsiviteit. Ik heb allerlei ideeën om te doen en wil telkens iets nieuws, ook in de klas. Maar leerlingen (en ik uiteindelijk ook) zijn nou eenmaal gebaad bij structuur. Ik merk dit ook erg goed in teams, als ik niet kan doen wat ik wil (binnen de kaders natuurlijk), mijn autonomie niet kwijt kan en/of niet gewaardeerd word, presteer ik minder en zoek ik een andere plek om te werken.

Ik ben nu dus wel goed in plannen en me eraan houden, maar vind administratie dodelijk saai. Ik heb dan iets nodig om mezelf erdoorheen te slepen, zoals muziek, in korte periodes werken zodat het te overzien is, of op een interessante plek werken, zoals een koffietentje. 

Ook ontdek ik steeds meer welke plekken ik wel fijn vind om naartoe te gaan, zoals Rulantica wat druk is, maar qua geluid heel prettig en anders dan “gewone” zwembaden en waar niet, zoals het Forum in Groningen wat een galmbak is. Voorheen voelde ik me na bepaalde plekken ook niet zo lekker, maar dat weet ik dan gewoon aan mijn lijf. Nu weet ik dat het overprikkeling is. Hier leer ik vast ook meer over in therapie. 

En er is nog veel meer waarin ik het herken, maar het wordt allemaal al zo lang :P. 

Superpower

Ik zie ADHD toch ook wel als superpower, want hoewel ik er dus ook echt wel last van heb, kan ik alle positieve eigenschappen ook afvinken. Ik ben creatief, een doorzetter, energiek, enthousiast, kan out of the box denken, ben eerlijk en oprecht (en kan er ook niet tegen als anderen dat niet zijn), heb een sterk rechtvaardigheidsgevoel, kan snel schakelen, heb veel ideeën en heb een brede interesse. Oftewel, nooit saai. 

Hoe verder?

Ik lees nu veel over ADHD, heb net weer wat boeken besteld van mensen die ik graag op Instagram volg over dit onderwerp, dus ben heel benieuwd naar hun boeken! Ik kocht Dirty Laundry, bekijk het hier. (Affiliate link). En ADHD is Awesome, bekijk het hier (affiliate link). Ook heb ik net Leven zonder je masker uit, ook een aanrader, bekijk het hier (affiliate link). 

Ik heb twee sessie psycho-educatie gehad wat vooral fijn was voor de erkenning. Veel slimme mensen die toch ergens blijken vast te lopen en dan kiezen voor een onderzoek. 

Deze week start ik met therapie, 12 online sessies met een psycholoog waar ik veel hoop te leren, vooral over mijn energieverdeling en een goede balans hierin en mijn eeuwigdurende onzekerheid. En ik zal vast ook die differentiale diagnoses bespreken, want dat zette me ook aan het denken. 

Ik heb ook gekozen voor medicatie wat nog goed afgesteld moet worden. De kortdurende reageerde ik niet zo lekker op, dus nu heb ik een langwerkend middel waarbij het nog uitzoeken is wat de juiste hoeveelheid zal zijn, kwestie van uitproberen. Ik lijk me wel beter te kunnen concentreren, minder last van prikkels te hebben en me gewoon wat fijner te voelen in het algemeen. Dus heb ik ook wat minder burn-out achtige klachten. 

Ik neem jullie vast mee in mijn zoektocht en zal zo af en toe wat erover delen. 

Heb jij ook een labeltje?