Anderen noemen mij wel eens een BL’er, een bekende leerkracht. Ik zeg bewust anderen, want ik zie mezelf helemaal niet zo. Ik ben ook maar een juf die haar best doet, fouten maakt en af en toe haar ideeën online deelt. Maar als je zoals ik online actief bent, meerdere boeken hebt mogen schrijven én de vrouw van bent, ben je in ons vak misschien wel een beetje bekend ja. Daardoor maak ik op de invalplekken grappige dingen mee.
Zo nam ik een keer na de kerstvakantie mijn Zilveren weken lespakket mee waar de collega’s van de bovenbouw maar wat graag uit wilden kopiëren. “Ik heb het pasgeleden besteld, maar nog niet uitgeprint”, roept er één. Dan kan ik het niet laten om aan te geven dat ik het pakket schreef. “Ooo, ben jij die Maike!” Jep, die ben ik ;).
Of die keer dat ik bij de printer sta om iets te kopiëren voor de klas die ik die dag krijg. Een collega loopt naar me toe en zegt: “Ik ben je boek aan het lezen. Kerstvakantie was het perfecte moment ervoor.” Ik probeer dan nog wat zinnigs te zeggen en stamel iets van: “Ja ik hoor dat het vrij makkelijk leest, dus dat kan wel in de vakantie.” Gelukkig weet ik er nog wel een: “Wat leuk dat je het leest” uit te persen, maar verder weet ik vaak niet zoveel te zeggen. Overrompeld om “in het wild” mensen te horen over mijn boek.
“Ben jij juf…., zeg hoe heet ze ook alweer?”
Maar een situatie blijft me nog het meest bij. Ik val een dagje in bij de kleuters en heb op het plein hier en daar wat contact met de andere kleuterleerkrachten. De groep 3 leerkracht komt er puffend bij staan. “Vinden jullie het goed als ik ze nog even extra buiten laat spelen. Ze zijn zo aanwezig vandaag!” Ik laat het woord over aan mijn collega’s en knik met ze mee.
Dan kijkt de uitblazende leerkracht naar mij. Ze kijkt nog eens en nog een keer. Blijkbaar kijk ik haar nogal verbaasd aan, want ze zegt: “Ja sorry dat ik zo kijk, maar heeft wel eens iemand gezegd dat je lijkt op eeeeh, hoe heet ze ook alweer? Ja, misschien vind je het een beetje gek hoor, maar je lijkt toch zo op eeeeeh…. O ja, juf Maike!” Ik begin te lachen. “Ik bén juf Maike.” “WAAAAAT?!” roept ze uit. “En die staat gewoon hier in te vallen. OP ONZE SCHOOL!” Even verwacht ik dat ze ter plekke een rode loper voor me uitrolt, maar die blijft uit. Met een rode boei lach ik nog wat en zeg met een mond vol tanden: “Ik ben ook maar “gewoon” een leerkracht hoor.” “Ik gebruik je verhaaltjes echt vaak, zo leuk!” “Tof!” zeg ik en we praten nog wat over het lesgeven aan groep 3.
Dit soort situaties wennen denk ik nooit.
Lees ook de andere blogs
Waarom ik invaller werd
Haha, dat lijkt me inderdaad heel onwennig. Maar wel leuk om te merken dat mensen ‘je’ kennen en je materialen gebruiken! Mooie opsteker.
Ha ja dat zeker, maar het blijft gek idd…