Kees van Overveld zegt het regelmatig: groep 7 is één van de moeilijkste groepen qua gedrag om aan les te geven. Ik houd dus mijn hart een beetje vast als ik die groep in mijn planning zie staan. Veel tijd om me er druk om te maken gun ik mezelf niet, want meestal gaat de dag toch weer heel anders dan ik van tevoren denk, zoals die keer dat ik helemaal niet nodig was. Het blijkt vooral een bijzondere start van de dag…
Na een ontspannen rit in de auto, kom ik op tijd binnen in de school. Als ik naar de juiste klas word gebracht, legt een collega net alles klaar voor me en zet ze het digibord aan. Zij heeft een mail van de zieke leerkracht, dus weet wat ik moet doen. Ik probeer snel wat lessen voor te bereiden voordat de kinderen binnenkomen.
“Juf, wil je even komen?”
8.15 uur komen de eerste kinderen al binnen. Ik ben nog wat aan het rommelen, heet de kinderen welkom en stel mezelf kort aan ze voor.
“Juf, mijn moeder staat op de gang, wil je even komen?” Daar verbaas ik me regelmatig over. Vaders en moeders die menen hun kind van elf jaar aan de hand mee te moeten nemen naar de klas. Een leerling had een bijzondere tic, of ik hem niet erop aan wilde spreken. De ander had buikpijn en durft dat niet tegen de leerkracht te zeggen. Volgens moeder kijkt ze namelijk altijd de kat uit de boom, net zoals zijzelf. Die moeder die mee naar boven kwam om precies dat tegen mij te vertellen. De kat uit de boom kijken, juist.
Een portie zelfstandigheid graag
Mijn eigen kinderen zijn 4 en 8 jaar als ik dit schrijf. Natuurlijk, met de kleuter ga ik de klas in. Maar als er iets is, moet ze het eerst zelf proberen te zeggen tegen de juf. En die van 8 mag het zeker zelf oplossen. Ik probeer hem te leren hoe, natuurlijk, maar ik ga niet met hem mee.
Deze kinderen waren 10 en 11! De leeftijd waarop ze zelf een boodschap mogen doen in de supermarkt. Waar ze hun telefoon meenemen als ze een aantal speeltuintjes verderop gaan spelen en weten hoe laat ze thuis moeten zijn.
Deze kinderen leren nu dat hun bedje voor ze gespreid wordt, altijd en overal. Het welbekende curlen: alles wordt voor je gladgestreken, zodat je geen uitglijer kan maken. Maar wat als er dan wel eens iets fout gaat? Hoe voelen ze zich dan? Hoe komen ze voor zichzelf op? Hoe gaan ze om met het gevoel van falen? En hoe moet dat als ze voor een baas gaan werken? Kunnen ze daar wel naar luisteren?
En ook thuis stoei ik daar wel eens mee: hoeveel verantwoordelijkheid geef ik aan onze kinderen en wat doe ik? Maar van leerllingen van groep 7 verwacht ik toch aardig wat zelfstandigheid.
Toch een spannend begin
Met enigszins knikkende knieën startte ik de dag met de klas. Want ja, Kees van Overveld en curling ouders. Wat zou er van deze dag komen? Mijn knikkende knieën werden al snel weer stil. Wat een leuke klas is dit! Ze vinden het fantastisch dat ik de vrouw van Jozua Douglas ben, sommige kinderen hebben zijn boeken ook gelezen. Ze luisterden goed naar mijn instructie. Namen het bordwerk over, gebruikten hun wisbordjes. En er was weinig onenigheid onderling.
Wat een compliment
Eén van de meiden blijft na schooltijd een beetje ronddrentelen in de klas. Het is duidelijk dat ze nog iets tegen mij wil zeggen. Als iedereen vertrokken is, zegt ze zacht: “Het was een fijne dag juf. Je bent echt duidelijk, heel fijn! We hebben wel eens invallers gehad. Ja, die waren heel lief hoor, we mochten alles! Maar dan waren ze weer te lief en werd het druk. Jij bent het allebei.”
Wat een prachtig compliment om te krijgen. Kees, de moeilijkste groepen die ik tot nu heb meegemaakt waren de groepen 5. Misschien is er iets veranderd door Corona?
Lees ook
Methodes gebruiken of niet?
Invallen in het speciaal basisonderwijs.
Waarom ik invaller werd
Leuk om te lezen hoe je deze dag beleefde :-)
Er zijn tegenwoordig best wat curling ouders. Aan de andere kant is het soms ook goed/nodig om wat info aan een invaller te geven om te zorgen voor een kans op een positieve dag. Dat evenwicht blijft lastig. Ook voor (reële) ouders.
Helemaal met je eens, maar niet alles hoeft gemeld ;).
Groepen 8! Daar zie ik momenteel het meest “lastig” gedrag als invaller.
En in de groepen lager nog wel eens wat minder ontwikkelde executieve functies.
Allemaal nog corona effecten?
Ja wie weet!