Na een druk weekend, – op zaterdag een obstacle run met mijn zoon en op zondag een fotocursus tussen de tulpen – check ik die zondagavond even kort mijn mail. Vier! mailtjes van de leerkracht die ik mag overnemen de komende maandag.
Mailtjes van de juf
Ze schrijft dat het fijn is dat ik kom (en dan nog wel zo’n bekende juf staat erbij). Ze geeft me allerlei informatie over de kinderen, beschrijft het lesprogramma uitgebreid en heeft het over de komende paasviering waar de liedjes voor geoefend moeten worden. Het duizelt me en het avondeten met de kinderen staat op me te wachten. Ik denk: prima, komt goed (dat mail ik de leerkracht ook even snel), want kleuters en daar heb ik tenslotte jarenlange ervaring mee.
Maar deze klas ken ik al! En de collega’s kennen mij…
Als ik binnenkom, zie ik de conciërge druk praten met een ander teamlid. Ik stoor toch maar even, want ik wil graag weten waar ik heen moet. Het blijkt precies dezelfde plek te zijn als mijn allereerste invaldag. Een paar kinderen ken ik dus ook nog, zij mij na die lange tijd natuurlijk niet meer ;).
Onderweg naar de klas zie ik een andere leerkracht: “Juf Maike, wat leuk dat je er bent! Ik ben al jaren fan van je!” Mijn wangen kleuren rood en ik stamel: “A wat leuk dat je me volgt.” “Ja! Ik loop meteen met je mee, want ik ben de ICT’er hier op school.” Terwijl zij voor mij het spiksplinternieuwe digibord aanzet, vraagt ze: “Word je wel vaker herkend?” “Soms hoor ik wel van iemand dat ze mijn boek hebben gelezen”, zeg ik. “Maar meestal herkennen ze me als ik vertel over mijn bedrijf.”
“Ben jij juf Maike?”
Die gesprekken gaan meestal zo: “Wat fijn dat je er was, kom je morgen weer?” “Nee”, zeg ik dan. “Dan werk ik voor mijn bedrijf.” “O, wat voor bedrijf heb je dan?” “Ik werk de rest van de week als *maakt een aanhaaltekengebaar* Juf Maike.” “Oooo, ben jij dat! Daar haal ik wel eens werk vandaan!” Jep, dat ben ik ;). Net zoals die keer dat iemand dacht dat ik nogal op “juf Maike” leek.
Soms ga ik over de tong in de leerkrachtenapp en is de reactie: “Wow, kom je nou bij ons werken!” “Ja”, zeg ik dan een beetje beduusd, maar wel met een knipoog “Je moet nog maar zien wat het wordt hè?! Ik doe mijn best.” De verwachtingen zijn nogal hoog blijkbaar. Toch zijn het vaak wel de leukste scholen om bij les te geven, de heerlijkste gesprekken heb ik dan na schooltijd en zo weet ik wat er speelt in zo’n team.
De dag in de klas
In de ochtend is het wel even hard werken in de klas. Ik moet een aantal keer heeeeel duidelijk zijn tegen de kleuters. Als ze eenmaal weten wat ze aan mij hebben, zijn ze om door een ringetje te halen. Heel open, vrolijk en spelen goed zelf. De dag vliegt om, juist ook omdat ik in het begin de teugels moet aanhalen. Dan is het niet zo saai ;).
Ik plaats altijd wel wat foto’s van mijn dag in de klas in mijn Instagram stories. Meteen krijg ik een berichtje van de juf die mij herkende. Of ze ze mag delen op hun schoolaccount. Natuurlijk mag dat en later die avond zie ik mijn foto’s in een post staan met een tag naar mij met ook nog eens mijn boek genoemd, leuke reclame.
Lees ook:
Invallen in het speciaal basisonderwijs.
Waarom ik invaller werd
