Mijn maskers zitten los en het is best vermoeiend om ze constant weer aan te plakken. Mijn hoofd is regelmatig een vergiet: wat je erin stopt sijpelt er langzaam weer uit. In de klas ben ik soms net iets te impulsief… Ik vind de Sinterklaastijd zowel gezellig als overprikkelend en vermoeiend als ADHD‘er.
Mijn maskers in de ADHD-tijd
Waar ik anders nog redelijk georganiseerd ben en alles op een rijtje heb, is dat in de Sinterklaastijd toch echt anders. Ik draag in het normale leven wat maskers, waardoor ik bijvoorbeeld de afspraken toch goed in mijn agenda heb staan en honderdduizend keer check, zodat ik ergens echt op tijd kom (of net te laat). Ik denk er op tijd aan om de kinderen in de klas te vertellen wat er de volgende dag gaat gebeuren en ook thuis herinner ik mijn eigen kinderen aan hun gymtas, huiswerk en activiteiten op school.
Vergeten afspraken
Vergeet het maar in de Sinterklaastijd. Deze is zo druk en chaotisch en er is zoveel te doen, dat er regelmatig een afspraak in de gaatjes van het vergiet verdwijnt. O ja, we hebben pietengym vandaag. Of ik ben vergeten dat de schoolfotograaf ook nog langskwam en onze eigen kinderen toch eigenlijk andere kleding op de foto wilden.
Mijn chaotische hoofd
In deze tijd waarin er zoveel te onthouden is; pietengym, Sinterklaas op school (zowel bij mij in de klas als bij mijn kinderen), surprises, gedichten, Sinterklaasfeestjes bij toneel en sport, Sinterklaas thuis met cadeautjes (bekijk hier hoe we het vierden) en domweg gewoon hele drukke kinderen, is mijn hoofd een warboel. Het kost me moeite om alles op een rijtje te houden. Ik ben bijvoorbeeld al heel trots op mezelf dat ik alle cadeautjes thuis ingepakt heb klaarstaan. Meestal doe ik dat in volle stress en oververmoeid op het laatste moment de avond ervoor. Organiseren is in deze tijd niet mijn middle name, terwijl het juist wel handig zou zijn. Hoeveel medicatie ik ook slik, mijn hoofd lijkt op een kluwe elektriciteitsdraden waarbij ik het uiteinde moet zien te vinden om in het goede stopcontact te steken.
Voor de mensen die graag denken in beelden, met dank aan AI ;):
En dan die impulsiviteit
Langzaam maar zeker laat het masker om mijn impulsiviteit te onderdrukken steeds verder los. Zo flap ik er regelmatig (domme) dingen uit, zoals een zacht scheldwoordje in de klas waarbij ik hoop dat geen kind het hoorde, oeps. Ik kan daar dan ook weer lang over malen, wat niet echt bevorderlijk is voor mijn klassenmanagement. Ik laat van alles uit mijn handen vallen. Denk aan: lekker-klevende-kleuter-dus-behangers-lijm. Want ik had gelukkig zoveel tijd om het op te ruimen, zucht. Ik kom dan ook aardig vermoeid thuis na een dag werken.
Geen Sinterklaasjournaal meer in de klas
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de geprikkelde en dus drukke kinderen in de klas. Heb ik ook wel een beetje last van ;). Pietengym gaat nog wel, maar zodra ze iets van het Sinterklaasjournaal zien, gaan ze los. Ik begrijp dit eigenlijk al jaren niet. Het Sinterklaasfeest is toch al spannend genoeg zonder dat er constant dingen mis gaan? Als volwassene vind ik het geweldig om te kijken, wat een leuke grappen met een knipoog naar wat er in Nederland gebeurt! Maar voor de kinderen vind ik het niks. Ik werk liever nog even door aan thematisch werken in de klas, zoals de dino’s nu, met af en toe een beetje Sinterklaas erin gefietst (met lekke band door de pepernoot). Veel rustiger!
Maar het heeft ook voordelen
Want ik sta wel lekker sensitief afgesteld. Zo heb ik meteen oog voor de leerling die de pietengym in de grote gymzaal spannend vindt. Hier blijf ik in de buurt en laat ik stapje voor stapje los. En geef ik grote veren in de r*t (wat ik er dan weer per ongeluk uitfloep) voor als het toch lukt om mee te doen.
Of ik zie de kinderen die ook moeite hebben met alle prikkels en voorzie het als ze uit de bocht dreigen te vliegen. Letterlijk, op het schoolplein, als er een leerling bijna in volle vaart tegen me aan fietst en ik hem op tijd kan afremmen.
ADHD als leerkracht is niet altijd makkelijk ;). Dus hoewel ik dol ben op die vergulde snoetjes, kijk ik alweer uit naar de serene rust van de dagen rond kerst. Vermoeide kinderen vind ik toch iets beter te handelen dan overprikkelde ;).
Hoe is dat voor jou?
