Uit: Dagboek van een invaller. Het is iets voor acht uur ’s morgens en ik loop het schoolgebouw binnen. De vloerbedekking laat los in de hoekjes, het ruikt er naar het oude huis van mijn (al overleden) opa en oma en ik nies meteen door het rond dwarrelende stof.
Is daar iemand?
Ik loop door een lange gang waar ik aan het einde zachtjes wat geroezemoes hoor. Ik moet nodig plassen, want door de files ben ik veel later dan ik wilde. Uiteindelijk kom ik iemand tegen in een lokaal aan het einde van het lange gebouw. Ik vertel dat ik Maike ben en in groep 8 kom invallen. “Groep 8? Maar daar is Lia toch gewoon? Nou ja, loop maar even mee.”
Op naar de directeur
We lopen naar een man die met een wat chagrijnig gezicht druk heen en weer loopt met een telefoon in zijn hand. “Ha Hans, dit is Maike, ze komt invallen in groep 8? Maar Lia is er toch?” Hans, de directeur blijkt, trekt een verbaasd gezicht. “Dat is gek! Heeft de invaldienst jou gestuurd?” “Ja” zeg ik en trek mijn mobiel erbij om de aanvraag te laten zien. Ook Hans checkt zijn mobiel en laat zien dat hij erbij heeft geschreven dat ze zijn vaste invaller Lia in moeten schakelen. “Ik heb hier niets te doen voor je. Sorry namens de invaldienst. Wellicht tot ziens.” en loopt weer weg. Dat is het dan, ik kan wel weer gaan.
Even schakelen
Ik ben zo verbouwereerd dat ik vergeet dat ik zo nodig naar de wc moet en loop direct door naar mijn auto. Gelukkig maakte ik dit nog niet eerder mee. In de auto bel ik de invaldienst. Ze gaan wat telefoontjes voor me doen, er waren nog wel wat scholen in de buurt met een aanvraag. Al heel snel word ik teruggebeld. In plaats van groep 8 in Ede krijg ik kleuters aan de andere kant van dezelfde plaats. Toch nog een kwartiertje rijden van elkaar, maar zin in!
Hoera voor de andere school!
Als ik daar aankom zijn alle kinderen er natuurlijk allang en zitten ze in de hal voor de weekopening. De directeur reageert heel enthousiast als ik kom. Wat een andere begroeting, fijn! De leerkracht die eigenlijk voor de klas stond, was wel op school geweest om het te proberen. Maar bleek ter plekke nog gezegd te hebben dat het haar toch niet ging lukken die dag. De collega’s hadden dus nooit verwacht dat er überhaupt nog een leerkracht zou zijn.
Terwijl de weekopening -met microfoon- doorgaat en de leerkrachten hun best doen om alle kinderen op te laten letten, word ik zachtjes voorgesteld aan de onderwijsassistent. Ze probeert me zo stil mogelijk snel wat uit te leggen over hoe de dag eruit ziet, maar echt voorbereid ben ik natuurlijk niet. Geen probleem, dan maar varen op mijn ervaring ;).
Na de opening hebben de kinderen dringend wat beweging nodig, dus terwijl de kinderen buitenspelen met de andere kleutergroep besluit ik de dagplanning op te zoeken. Hier vind ik wel summier wat lessen en dat ze vanuit een project werken.
Ik besluit dus daar maar wat lessen uit te doen die ik denk te halen uit de dagplanning. De kinderen moeten aan het werk tijdens het spelen/werken. Althans, het is een Jenaplanschool, dus ze mogen kiezen wanneer ze aan een werkje beginnen. Ik vraag de onderwijsassistent of ze bij het kleien wil zitten, zodat ik overzicht kan houden op de hele groep. Dat is geen overbodige luxe, want de kinderen blijken nog nooit gewerkt te hebben met die zachte, doch stevige grijze schoolklei.
De dag verloopt prima. Het meeste klets ik met de stagiair van de andere kleuterklas, die de ALPO, de academische Pabo, doet. Interessant om zijn kijk op zijn beroep later te horen. Na schooltijd is er niet veel voor me te doen, dus als ik het lokaal schoon en opgeruimd heb, kan ik weer naar huis vertrekken.
Toch een leuke invaldag gehad.
Lees ook
Invallen in het speciaal basisonderwijs.
Waarom ik invaller werd
